Projekt zakładał, że asystent będzie wspierał użytkownika w codziennych czynnościach, przemieszczaniu się, prowadzeniu domu, nauce, pracy i kontaktach społecznych. Osoba korzystająca z usługi miała móc wybrać zarówno asystenta, jak i organizujący usługę powiat lub organizację pozarządową.
Według założeń rządu system miał docelowo objąć około 100 tysięcy osób z niepełnosprawnościami i pośrednio odciążyć nawet pół miliona bliskich. Planowany wymiar wsparcia wynosił od 20 do 240 godzin miesięcznie, przy niższych limitach maksymalnych w pierwszych dwóch latach działania ustawy.
Prawo do usługi miał ustalać wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, biorąc pod uwagę indywidualne potrzeby. Decyzja miała obowiązywać od roku do trzech lat. Rząd przewidywał organizację systemu w każdym powiecie i bezpłatny dostęp dla użytkownika.
Zasadnicze przepisy planowano uruchomić od 2027 roku; pierwsze wnioski miały być przyjmowane od stycznia, a świadczenie usług rozpocząć się w kwietniu. Przyjęcie dokumentu przez Radę Ministrów nie kończyło procesu legislacyjnego — projekt wymagał uchwalenia przez Sejm i Senat oraz podpisu prezydenta.
Najważniejsze założenia
- Bezpłatna usługa miała być dostępna w całym kraju.
- Zakres wsparcia planowano ustalać indywidualnie na okres od roku do trzech lat.
- Docelowy limit wynosił od 20 do 240 godzin miesięcznie.
- Rząd zakładał rozpoczęcie działania systemu w 2027 roku.