Wspólne oświadczenie ogłoszone 14 listopada ustanowiło ramy przyszłej umowy handlowej Stanów Zjednoczonych ze Szwajcarią i Liechtensteinem. Dokument był niewiążącą deklaracją zamiaru negocjowania porozumienia, a nie gotową, ratyfikowaną umową.
USA zapowiedziały stosowanie wobec towarów pochodzących ze Szwajcarii i Liechtensteinu wyższej z dwóch stawek: podstawowej stawki KNU albo 15 procent, przy czym ta druga miała obejmować łącznie taryfę KNU i dodatkowe cło wzajemne. Dla objętych taryfami sektorowymi leków i półprzewodników łączne obciążenie również miało nie przekraczać 15 procent.
Szwajcaria i Liechtenstein zadeklarowały zerowe cła na amerykańskie towary przemysłowe, owoce morza i część produktów rolnych oraz kontyngenty dla innych produktów rolnych. Szwajcaria miała także pracować nad ograniczeniem barier pozataryfowych.
Biały Dom informował o planach inwestycji przedsiębiorstw ze Szwajcarii i Liechtensteinu w USA o wartości co najmniej 200 miliardów dolarów, w tym co najmniej 67 miliardów w 2026 roku. Strony chciały poczynić znaczące postępy i, jeśli to możliwe, zakończyć negocjacje właściwej umowy do końca pierwszego kwartału 2026 roku, więc zapowiadane korzyści zależały jeszcze od dalszych uzgodnień i wdrożenia.
Założenia ram
- Stawka stosowana przez USA miała zasadniczo wynosić co najmniej 15 procent albo więcej, jeśli wyższa była stawka KNU.
- Leki i półprzewodniki objęte taryfami sektorowymi miały otrzymać limit łącznego obciążenia na poziomie 15 procent.
- Szwajcaria i Liechtenstein zapowiedziały szerszy bezcłowy dostęp dla towarów z USA.
- Pełne porozumienie wymagało dalszych negocjacji.