Komisja uznała, że sposób prezentowania płatnego niebieskiego znacznika jako oznaczenia konta zweryfikowanego wprowadza użytkowników w błąd. DSA nie wymaga weryfikowania wszystkich użytkowników, ale zabrania platformom sugerowania, że sprawdzenie tożsamości nastąpiło, jeżeli faktycznie go nie przeprowadzono.
Drugie naruszenie dotyczyło repozytorium reklam, w którym brakowało między innymi informacji o treści i temacie reklamy oraz podmiocie za nią płacącym. Komisja wskazała też na bariery utrudniające uprawnionym badaczom samodzielny dostęp do publicznych danych platformy.
X otrzymał 60 dni roboczych na przekazanie informacji o środkach dotyczących znacznika oraz 90 dni roboczych na plan naprawczy w sprawie reklam i danych. Decyzja nie zamykała wszystkich innych postępowań dotyczących platformy, a brak wykonania nakazów mógł prowadzić do kolejnych okresowych kar.
Trzy podstawy kary
- Płatny niebieski znacznik uznano za zwodniczy sposób projektowania usługi.
- Archiwum reklam nie spełniało wymagań przejrzystości i dostępności.
- Proces udostępniania danych tworzył nieuzasadnione przeszkody dla badaczy.
- Kara 120 milionów euro była pierwszą decyzją o niezgodności wydaną na podstawie DSA.