Badacze kierowani przez Renato Rennera i Andreasa Wallraffa wykorzystali dwa nadprzewodzące kubity umieszczone na osobnych chipach. Układ chłodzono do temperatur bliskich zeru absolutnemu, a chipy połączono 30-metrową, również schłodzoną tubą.
Odległość między kubitami dobrano tak, by podczas pomiaru nawet sygnał biegnący z prędkością światła nie mógł pozwolić jednemu pomiarowi wpłynąć na drugi. Wyniki pomiarów przetworzono algorytmem wzmacniającym losowość.
Autorzy przedstawili rezultat jako pierwszą certyfikowaną realizację idealnej losowości. Potencjalne zastosowania obejmują kryptografię, cyfrową tożsamość, loterie i systemy blockchain, choć eksperyment pozostaje rozwiązaniem laboratoryjnym.
Jak działał eksperyment
- Dwa splątane kubity oddzielono o 30 metrów.
- Pomiar miał wykluczać komunikację między układami.
- Algorytm usuwał stronniczość początkowego generatora.