Najlepsze warunki do obserwacji przypadały od około 45 minut do dwóch godzin po zachodzie Słońca. Do zobaczenia obu planet wystarczało nieuzbrojone oko, o ile obserwator miał odsłonięty zachodni horyzont.

Odstęp 1,6 stopnia odpowiadał mniej więcej trzem średnicom tarczy Księżyca. Od 9 do 11 czerwca obie planety mieściły się jednocześnie w polu widzenia typowej lornetki.

Koniunkcja była wyłącznie efektem perspektywy. W chwili zbliżenia Jowisz znajdował się około sześciu jednostek astronomicznych od Ziemi, a Wenus około 1,2 jednostki astronomicznej.

Jak obserwować

  • Spojrzeć nisko nad zachodni horyzont po zmierzchu.
  • Najlepsze okno: około 45–120 minut po zachodzie Słońca.
  • Planety były widoczne gołym okiem; lornetka obejmowała obie w jednym polu.
  • Pozorne zbliżenie nie oznaczało małej fizycznej odległości między planetami.