Porozumienie obejmowało wspólne definicje między innymi łapownictwa, sprzeniewierzenia środków i utrudniania wymiaru sprawiedliwości. Miało ograniczyć różnice między krajowymi przepisami karnymi, które utrudniały ściganie spraw przekraczających granice państw członkowskich.
Uzgodniony tekst przewidywał także sankcje wobec osób fizycznych i prawnych oraz reguły operacyjne dla organów zajmujących się zapobieganiem i zwalczaniem korupcji. Państwa miały publikować krajowe strategie przygotowane z udziałem społeczeństwa obywatelskiego i właściwych instytucji.
Projekt zakładał udostępnianie corocznych danych o korupcji w porównywalnym formacie. Wzmacniał również współpracę organów krajowych z OLAF, Prokuraturą Europejską, Europolem i Eurojustem przy prowadzeniu dochodzeń oraz wymianie informacji.
Ustalenie z 2 grudnia było wstępne. Aby dyrektywa stała się prawem, uzgodniony tekst musiał jeszcze przejść formalne zatwierdzenie przez Parlament Europejski i Radę, a następnie zostać wdrożony do prawa krajowego.
Zakres porozumienia
- Wspólne definicje miały objąć kilka podstawowych przestępstw korupcyjnych.
- Państwa miały przygotowywać i publikować krajowe strategie antykorupcyjne.
- Coroczne dane miały ułatwić ocenę skali zjawiska w całej Unii.
- Porozumienie wymagało jeszcze formalnej akceptacji obu unijnych instytucji.